پلک حادثه

و باز پلک حادثه دوباره می پرد چرا ؟

بعد مدتها رسيده ام از راه

ولي نه به به اندازه ي يه اربعين...

شرمنده ي تمام رفقا...



يه كاروان دوباره راهي كربلا شد


يه كاروا ن دوباره راهي نينواشد

كاروان عزادار الف بودن شدن دال

ميخوان عزا بگيرن برا حسين.ع. تو گودال

اما تو اين كاروان چرا يه جور حاليه

انگار تو اين بچه ها جاي يكي خاليه

ديگه صدايي كه نيست صداي باباييه

همه دلا تنگ اون صورت زهراييه(س)

رقيه(س) جون_عمه سنگ صبور عمه

پاشو بگم غمامو رام خيلي دوره عمه

بيا كه موهام سفيده از غم و غصه ها

بيا بگو چجوري عمه بره كربلا

ديگه مث قديما رو پام نميشه پاشم

عصاي من كجايي امانت داداشم

قرار نبود بري و راهي آسمون شي

سپرده بود تو رو كه عروس خونمون شي

لاقل بيا عمه جون بگو كه كم نذاشتم

اگه خدا نميخواست جونمو من ميذاشتم

هر جا كه تازيانه بالا ميرفت من بودم

سپر شدم براتون با بازوي كبودم

روضه هاي كاروان غصه ناتمومه

خنده رو لبهاي ما تا به ابد حرومه

دوباره اين كاروان رسيده به كربلا

دوباره پاي زينب(س) واشد به دشت بلا

تا ساربان نشون داد اينجا زمين بلاست

اينجا همون زمين مدفن خون خداست

يادش اومد از اون روز كه خيمه ها به پا شد

سقا ركاب گرفت و زانو براش دو تا شد

حالا ديگه كسي نيست ركاب براش بگيره

از ناقه افتاد  زمين اون كه به غم اسيره

تموم اين كاروان افتادن از محملا

دوباره باز غوغا شد دوباره باز كربلا

گفت تو اگه سرت رفت بروي سر نيزه ها

سر منم شكوندن با سنگاي بي هوا

گفت تو اگه تنت شد پامال سم اسبا

حيف كه نامحرم اينجاس وگرنه مي ديدي تا

تن منم كبوده تن منم سياهه

نفس تو سينه من قد همين يه آهه

تموم حرفا كنار تموم دردا كنار

چشم تو روشن حسين(ع) چشت روشن علمدار

 زينب(س) و بزم شراب زينب(س) تو ,تو بازار

چشماي نامحرم و دختراي عزادار

ديگه بسه نميگم نميگم از قافله

تو هم بيا نپرس از ماجراي سه ساله

آروم شدن ولي باز يهو سكينه(س) رسيد

سؤال تو دلش رو از خود عمه پرسيد

مي گفت مگه عموجون رشيد نبوده قدش

چرا مث بچه ها كوچيكه عمه قبرش

هنوز ميون زنها يكي زبون ميگيره

لالا لالا لالايي مادر برات بميره

هرچي ميگردم اينجا قبر تو رو نديدم

رو نيزه ها بردنت انگاري دير رسيدم

زينب (س) بهم گفت كجاس قبرت گلم لالايي

عزيزم آزوم بخواب رو سينه ي بابايي

اربعين 88

نوشته شده در جمعه هشتم دی 1391ساعت 19:34 توسط حمید رضا وطن دوست|

وقتی اسیر دست زمستانی

                          نه سبز خواهی بود نه حتی

         زرد..

پس چه فرق میکند

                            بهار باشد یا پاییز!

-----------

این حال و روز خودمه تو این شب و روزا که هی بهونه درست کرده که نزدیکش بشم اما...

بقول آقای چشامی :

عاشق نشد بهار رسید و زمان گذشت         ای دل به چشمهای عقب مانده گل بمال

نوشته شده در یکشنبه نهم مرداد 1390ساعت 18:45 توسط حمید رضا وطن دوست|

به من مدیونند ...

 همه آنهایی که روزگاری

                            قرضشان دادم

تمام دار و ندارم   ;

                                   دلم را

                حتی شما دوست عزیز !

نوشته شده در یکشنبه نوزدهم تیر 1390ساعت 21:39 توسط حمید رضا وطن دوست|

                                            

                                                  یا ایها العزیز 

 

(چندی است که دل آن دل دلتنگ شدن ها)

دور از تو خوش و سر خوش از این سنگ شدن ها

همسایه ی هر نیمه شبت بودم و حالا

عادت شده دوریت به فرسنگ شدن ها

صد بار صدایم زده صد راه گشودی

اما چکنم این من و این لنگ شدن ها

هر چند بلایت شده ام چند صباحی

هر چند حنایم شده بی رنگ شدن ها

اما به دلم درد و غم غربت مولاست

دور از همه ی حیله ونیرنگ شدن ها-

-ای یاس علی (علیه السلام) بگذر از این ارث پیمبر(صلی الله علیه و آله)

می ترسم از آن کوچه... از آن سنگ شدن ها

                                                                                                     پاییز هشتاد و هشت

نوشته شده در شنبه یازدهم تیر 1390ساعت 17:28 توسط حمید رضا وطن دوست|

زمان به وقت آسمان حوالی سحر شده

و باز پلک حادثه دوباره می پرد چرا ؟

نوشته شده در پنجشنبه بیست و نهم اردیبهشت 1390ساعت 20:59 توسط حمید رضا وطن دوست|

خجالت

من و این چار صورت قبر خالی
((رباب(س) است و خروش و خسته حالی))
خجالت می کشم از اشکهایش
تکان وقتی دهد طفل خیالی

سوال

بگو با من که آسان جان سپرده ؟

و یا زار و پریشان جان سپرده ؟

که تیر حرمله کاری نمی شد

به شرم از روی طفلان جان سپرده

این دو بیتی ها همین حوالی شهادت عنایت شد

ولی وقتی تو هیئت خوندم آخر جلسه یکی از رفقا گفت اون اولی رو قبلا مضمونش گفته شده 

بهر حال من بی خبر بودم 

من جارک عزیز     یا زهرا سلام الله علیها

 

 

نوشته شده در سه شنبه بیست و هفتم اردیبهشت 1390ساعت 1:19 توسط حمید رضا وطن دوست|

یا ایها العزیز

بیا کز دوریت قلب من آب است

به چشمم نقش اشکی بین قاب است

برایت در قنوتم گریه کردم

دعا در زیر  باران مستجاب است

                   بهار هشتاد ونه                   

نوشته شده در جمعه بیست و سوم اردیبهشت 1390ساعت 19:35 توسط حمید رضا وطن دوست|


آخرين مطالب
» اربعين
» به بهانه آمدنش ؛ رمضان بهار دلها
» آخرین خبر
» دل دلتنگ شدن ها
» پلک حادثه
» یا ام البنین (سلام الله علیها)
» دعای مستجاب
Design By : Pars Skin